Dag 19 - Tokyo

De laatste dag in Japan. Morgen vliegen we om 10:40 terug en komen dan rond 15:00 weer aan op Schiphol. Zo'n heerlijke lang dagvlucht van 11 uur.

Het zou de hele dag regenen, dus zijn we met de trein naar Machida gegaan. Een wijk van Tokyo waar de grootste Daiso 100 Yen Shop van Japan staat. Het is een beetje zoeken, want buiten zie je nergens de naam "Daiso" staan, dus is het zoeken naar: ダイソー

Binnen is het 4 verdiepingen vol met spul van een euro:

Broodbakjes...

Poetsdoeken:

Geinig Japanse scharen:

Meer dan 60.000 artikelen schijnen ze hier te hebben liggen. Maar we hebben allebei maar 1 koffer en die zit ondertussen al flink vol. Op weg terug naar het station kwamen we een klein dierenwinkeltje tegen. Als het 2 bij 7 meter was is het veel:

Binnen allemaal kleine hokjes met hondjes en katjes erin, erg leuk, maar lastig in de handbagage:

Terug in Shinjuku zijn we naar het Calico kattencafe gegaan. Voor 1000 yen (10 euro) mag je hier een uur katten aaien. In veel Japanse flats mag je geen huisdieren houden, behalve in gezins flats. Dus alleenstaanden, of jonge stelletjes van een jaar of 20-30 kunnen daardoor bijna geen huisdieren houden. Dit soort cafe's zijn dan een uitkomst.

In Tokyo zijn 39 van dit soort kattencafe's. Hier bij Calico hebben ze 52 katten, uit 23 verschillende types.

De meeste mensen hangen een uurtje rond, beetje katten aaien, of paaien met snoepjes.

Er zat ook een man die een kat aan het natekenen was. Erg goed gelukt!

Na een uurtje zijn we terug de regen in gegaan. Een mooie voorbereiding voor Nederland, vrees ik. Dit was de derde keer in Japan, maar zeker niet de laatste keer!

Dag 18 - Tokyo

Twee dagen over. Een beetje rustig aan doen en bijkomen van al het rondlopen. 's ochtends zijn we naar Kamata gegaan. D'r zit hier een grote Yuzawaya stoffenwinkel.

Ze hadden een hele collectie Liberty x Hello Kitty stoffen, maar voor 3 euro per 10 centimeter schiet dat niet echt op:

Tussen de middag bij Botejyu Okonomiyaki gegeten. Geinig tentje. Ze bakken het in de keuken op een plaat en je krijgt het dan gewoon op een warm pannetje op tafel. Bij andere restaurants maken ze het vaak aan tafel voor je klaar. Ook leuk, maar dan zit je de hele tijd met zo'n warme bakplaat voor je neus.

De hype in Japan is volgens mij grapeferuit; in bijna elke winkel waar we zijn binnengeweest hebben ze een lading grapefruit spul liggen:

's middags een beetje in de buurt van het hotel rondgelopen en toen naar de Tokyo Dome gegaan. Er kunnen 42.000 mensen in het stadion. Het dak van het stadion wordt omhoog gehouden door de hogere luchtdruk in het stadion.

Om 18:00 begint de wedstrijd tussen de Yomiuri Giants en de Hiroshima Carp.

Ze voorspellen regen voor vanavond, maar gelukkig is er een paraplu-automaat in de buurt. Er schijnt ook ergens een bananenautomaat te staan op Shinjuku Station, maar die heb ik nog niet gespot. Maffe gasten, die Japanners...

We hebben kaartjes achter de homebase, dus mooi uitzicht over het veld:

Het lijkt erop dat Japanners er echt een avond uit van maken: iedereen neemt zijn eigen eten en drinken mee. Ze zitten met grote bento-bakken vol met allerlei gerechten op schoot naar de wedstrijd te kijken. Biertje erbij. Honkbal is op zich vrij saai; een wedstrijd duurt ruim drie uur en er worden nauwelijks punten gescoord.

Tijdens de wedstrijd worden er de hele tijd liedjes gezongen. Meestal een Engelse "Let's go", gevolgd door de spelersnaam. Er zijn drie vakken van de tegenstander en die maken bijkant meer herrie dan de rest van het stadion met Giant fans. Het schijnt dat de Giants een beetje de Yankees van Japan zijn; enorm bekend, maar ook vaak enorm gehaat. En dat hoor je:

Uiteindelijk winnen de Giants met 5-0:

Er wordt nog een Player of The Game aangewezen en dan zit het erop:

Dag 17 - Tokyo

De dag van de Tokyo Doll Show. We zijn om 07:30 de deur uitgegaan, vooral omdat we geen idee hadden hoe het nou precies allemaal werkte met die kaartverkoop en toegang. Vol spanning in de metro met Blue en 'dr man. "Weten jullie de weg wel", vroeg hij nog. "Neu, ik stap in Tokyo altijd zomaar in en hoop dat ik op de juiste plek terecht kom".

Eenmaal bij de hal van de dollshow aangekomen moest je een kaartje kopen. Je kaartje had een willekeurig nummer. Je kreeg bij je kaartje een foldertje met een plattegrond van de hal. Buiten op het plein werd er al meteen geroepen dat je geen foto's mocht maken, dus voordat we goed en wel binnen waren had ik het alweer bijna verpest:

De kaartverkoop van genummerde kaartjes ging door tot negen uur. Daarna moest iedereen in een lange rij naast het gebouw gaan staan. Een half uur later begonnen ze nummertjes af te roepen met 20 tegelijk en dan mocht je naar het plein voor de ingang gaan, waar je moet kiezen naar welke van de vier verdiepingen je als eerste wilde. Ik had kaartnummer 475 en koos voor verdieping 4, omdat daar Studio Uoo van de Wonderfrogs stond. Valeri zou naar de 5e verdieping gaan, om te proberen voor Blue een jurk te scoren.

Rond half elf mocht je naar boven, met de trap. Ik had al aardig wat trappen gelopen en dacht dat we er waren. Ging op de verdieping vrolijk weer in de rij staan totdat een wakkere Japanner tegen me zei dat dit de derde etage was. Shit! Dus snel nog een verdieping omhoog gegaan. Uiteindelijk stond ik als 8e bij de kraam van Studio Uoo:

Ze hadden 80 normale Wonderfrogs en 200 kleinere Wanda Fortunefriends. Binnen 15 minuten was de rij langer dan 80 mensen en waarschijnlijk het grootste deel al uitverkocht.Toen ik naar de vijfde verdieping ging om Valeri te zoeken had ik haar snel gevonden: die stond bij de ingang en mocht niet naar binnen, omdat ze de flyer niet bij zich had. Ik had die dingen in m'n tas gedaan, aangezien niemand had gezegd dat dat je toegangsbewijs was. Dikke drama dus, maar goed, uiteindelijk kon ook Valeri de dollshow binnen. Ze hadden ze heel veel kraampjes met Momoko's:

Een flink aantal Blythes. Volgens mij waren wij zo'n beetje de enige niet-Japanners. Misschien dat er een stuk of 6 westerse toeristen rondliepen in totaal. Leo, aka Mr. Poupée Mécanique liep er ook rond.

Kleertjes voor Licca's:

En deze blije hamsters, waarvan ik de naam niet weet:

Op de tweede versieping was een afdeling waar allemaal Japanse mannen met hun +/- 60 centimeter grote poppen stonden:

Tegen een uur of half twee hadden we het wel gezien. Van buiten de hal van de Dollshow kan je de Tokyo Tower zien.

's middags zijn we eerst terug naar het hotel gegaan. De aanwinsten van de dag, wat Wonderfrog spul en twee jurken voor Blythe:

Rond een uur of 15:00 zijn we nog gaan kijken bij @nai, die voor 1000 yen per stuk poppen repareerde vandaag. Bij een aantal poppen bracht hij nieuwe makeup aan:

Hij heeft een Kenner gelijmd, waarvan het lichaam doorgebroken was:

En een Mondrian gerepareerd waarvan het pull-mechanisme totaal verkloot was:

Uiteindelijk hebben we er tot een uur of 19:00 gezeten. Dus een uurtje of vier Japans gehoord, waar je heel soms wat bekende woorden tussendoor hoort: "tissue paper, Osaka, kawaii, sugoi"... Vooral heel veel kawaii en sugoi (cute and amazing).

 

We hebben nog twee dagen over in Japan. Morgenavond gaan we naar een honkbalwedstrijd...

Living Dead Dolls, van Tenko:

Dag 16 - Tokyo

Vanochtend om 07:00 de deur uitgegaan. We wilden eigenlijk naar een Sumo wedstrijd gaan, maar daar waren nu geen wedstrijden voor. Er bleek echter wel een training te zijn van alle top worstelaars. De training is gratis en begint al om 07:30. We zijn nog net op tijd voor een redelijk goede zitplaats. Iedereen krijgt zijn eigen met hekjes afgebakende matje waar je met twee personen op kan zitten.

De training wordt gehouden in Ryogoku Kokugikan, dat in 1985 gebouwd is. Er kunnen 13.000 mensen in. Japan is het enige land waar sumo professioneel uitgeoefend.

De ring is een verhoging van klei en zand, bovenop rijstbalen. Na een aantal rondes maken ze de boel weer een beetje netjes:

Het gaat er soms redelijk hardhandig aan toe; het betere wurg- en trekwerk. Je kunt bij sumo op twee manieren winnen: je tegenstander met 1 voet buiten de ring duwen, of je tegenstander met een ander lichaamsdeel dan zijn voeten de grond aan laten raken.

Er deed 1 blanke mee aan de training. Elke Sumo-stal mag maar 1 buitenlandse worstelaar hebben. Deze werd met gejuich ontvangen, helemaal toen hij zijn eerste sparring partner de ring uitwerkte!

Vanaf de Sumo's zijn we naar Sensoji Temple in Asakusa gelopen. Onderweg kwamen we langs een parkje waar je de Tokyo Sky Tree Kon zien:

De Sky Tree is 634 meter hoog en daarme het op één na hoogste gebouw ter wereld, op de Burj Khalifa na. De toren gaat eind mei officieel open, dus we kunnen er nog niet op:

Bij Sensoji was het ook 's ochtends al behoorlijk druk:

We zijn er alleen langsgelopen omdat we redelijk in de buurt waren, en de grote lampion onder de poort wilden zien:

Van Asakusa zijn we met de metro naar Ginza gegaan. Hier zitten zo'n beetje alle grote winkelmerken van de wereld. En er is ene Sanrio World, met ladingen Hello Kitty spul. Hello Kitty keukenweegschalen:

Hello Kitty stofzuigrobots:

Hello Kitty naaimachines:

Hello Kitty overdose... 's middags zijn we naar Harajuku gegaan. We wilden bij het park kijken omdat hier vroeger van die verklede cosplayers stonden. Tegenwoordig lijkt het erop dat Japanners naar het park komen om toeristen te bekijken:

Echt weinig meer te beleven daar, op een rondkruipende slang na!

Van Harajuku zijn we nog even naar Shibuya gegaan. Hier is het op zondag echt ongenadig druk. Bij de Hachiko uitgang stond een Japans bandje te spelen:

Op de kruising was het helemaal gekkenwerk:

 

We zijn nog even bij Shibuya Hikarie naar binnen gegaan. Dit is een net geopend winkelcentrum:

Om naar binnen te mogen moest je in de rij staan, die iets van 100 meter de hoek omging en dan terugslingerde. Eenmaal binnen was het overal ook gigantisch druk:

Dus dat hebben we vrij snel voor gezien gehouden. Morgen weer om 07:30 de deur uit voor de Doll Show.

Net nog een kleine aardbeving gehad hier. Ik dacht dat de buren onbenullig tegen de muur aan het springen waren. Ik vond het al zo vaag dat een muur kan bewegen, maar goed, na die sumo's van vanochtend sta ik nergens meer van te kijken. 5.8 was het, maar een stuk voor de kust.